Aleine saman — Korona og kulturen

Olav H. Hauge — dagens dikt

Enno er det tid 8. april

Det er gamle skuggar
du syng for,
skuggar av
deg sjølv.

Ufødde syner trugar
din dag, – når
skal du gjeva
dei liv?

Enno er det tid,
meiner du,
– graset er enno
grønt.

Fylg tanken 7. april

Fylg tanken – men ikkje
til ytste egg,
og plukk ikkje kvar ein blom
på nysprotten hegg.

Lat tankane koma
og blåna or augneleite,
og blomar på draumtreet hanga,
kva dei so heiter.

Syn oss åkeren din 6. april

Møt ikkje med:
gøyande hund,
hotande hand,
trakk ikkje i rugen!
Men syn oss åkeren din
ei morgonstund!

Eg dreg i frå glaset 5. april

Eg dreg ifrå glaset fyrr eg legg meg,
eg vil sjå det levande myrkret når eg vaknar,
og skogen og himmelen. Eg veit ei grav
som ikkje har glugg mot stjernone.
No er Orion komen i vest, alltid jagande –
han er ikkje komen lenger enn eg.
Kirsebærtreet utanfor er nake og svart.
I den svimlande blå himmelklokka
ritar morgonmånen med hard nagl.

Til Li Po 4. april

Å verta keisar i Det himmelske riket
lokka deg vel, Li Po.
Men hadde du ikkje heile verdi, skyene og vinden,
og sæla i ditt rus?
Større endå, Li Po, er
å råda med sitt eige hjarta.

No syng det atter 3. april

No syng det atter av mitt hugdjups elv,
og vindblik kjem frå svale nattland,
der draumblå tindar speglar seg
i andre sjøar.
Men kva er mine ord?
Stormkrøkt skog
imot nord,
fjellgrindar
imot dags
herjande
eld.

På ørnetuva 1961

Elvi burtanum fjorden 2. april

Ho dett og dett
i dag som i går,
dett i berg
der berre ørn
fyk –
dett i eino,
dett tungt mot fjell
utan ljod,
utan song,
strævar og dett –
velt fram
or giljar og gjøttor,
bullar
i kvitskjegget,
stoggar
og heng –
dett
i tidløyse,
dett
i marebunden draum –
fær ikkje ord fram,
ikkje ljod …

Gjer ein annan mann ei beine 1. april

Han kom or fjellet, skulde heim,
fekk føring ifrå Osa
ut til Øydvinstò.
Og han var raust
og baud betal.

Men Osamannen
var ikkje fal.
Eg vil betala;
eg kan ikkje nå deg
med ei beine att.
So gjer ein annan mann
ei beine då,
sa Osamannen,
og skauv ifrå.

Seint rodnar skogen i djuvet 1956

Konkylie 31. mars

Du byggjer di sjel hus.
Og du skrid stolt
i stjerneljoset
med huset på ryggen
liksom snigelen.
Ottast du fåre,
kryp du inn i huset
og er trygg
bak hardt
skal.
Og når du ikkje er meir,
skal huset
stå att
og vitna
um di sjels venleik.
Og di einsemds hav
skal susa
der.

Fiskaren og havet 30. mars

Gåtefullt
er havet i mannahug.
Å vera ein audmjuk fiskar der
var mi bøn
og min draum.

Med ljoskastar
og lodd
kjem du og vil
sokna min sjø.
Sokna der det
ikkje botnar er.
Vogg, du mi sorgs hav!
Og lat dypter
og fjerre stjernor
spotta hans stræv.

Havet 27. mars

Dette var havet.
Sjølve ålvoret,
veldigt og grått.
Men liksom hugen
i einslege stunder
brått opnar
glidande spegelsyn
mot gåtefulle djup –
soleis kan òg havet
ein blå morgontime
opna seg
mot himmel og einsemd.
Sjå, blenkjer havet,
eg har òg stjernor
og blåe djup.

Attum einsemds berg 26. mars

Ho er søt, einsemdi,
so lenge vegen attende
til dei hine
er open.
For du skin ikkje
for deg sjølv.

Men den dagen berget
dett i
attum deg,
stend du og ropar
i blind angest
og slær knokane
mot ein stengd vegg.

Og du klagar til stjernone,
steinane, havet og vinden
og trur dei veit
og gjer deg
ringare enn dei.

Å, du attum einsemds berg!
Det renn attende
so løynd ei elv,
um du som Sinbad
torde fylgja henne.

Under bergfallet 1951

Kirsebærtreet 25. mars

Det stend eit tre i hagen
og sprikjer i vårkalde dagen
med skinande nysnjo-grein.
Det duskar mot stoveglaset
og drys yver fjorgamle graset
blomane ein for ein.

Og det er kirsebærtreet
innanfor hageleet
som blømer i tidleg vår.
Mot gråe skytjeveggen
luter det krokne leggen
og signar oss atter eit år.

Tusund angande blomar
brusar um tak og plomar;
heilagt og kvitt og stilt
skin det i døkke næter
og freden i tunet gjæter
– ei jartegn på vår og mildt.

Det speglar seg bljugt i strondi,
og minner um austerlondi,
um japanske hagar og dikt.
Det tøygjer toppen i tråe
mot alle snjofjell blåe
til vår i kulden vigt.

Glør i oska 1946

Lauvhyttor og snøhus 24. mars

Det er ikkje mykje med
desse versi, berre
nokre ord, røysa saman
på slump.
Eg synest
likevel
det er gildt
å laga dei, då
har eg som eit hus
ei liti stund.
Eg kjem i hug lauvhyttone
me bygde
då me var små:
krjupa inn i dei, sitja
og lyda etter regnet,
vita seg einsam i villmarki,
kjenna dropane på nasen
og i håret –
Eller snøhusi i joli,
krjupa inn og
stengja etter seg med ein sekk,
kveikja ljos, vera der
i kalde kveldar.

Spør vinden 1971

Lat meg gjera som tordivelen 20. mars

Sorgene legg seg yver meg
og klemmer meg ned i ei varm boslege.
Lat meg likevel røra på meg,
prøva kreftene, letta på torvone –
lat meg gjera som tordivelen
når han ein vårdag grev seg ut or mykdungen.

Her vil vi i dagane framover dele dikt av Olav H. Hauge. Vi vil la Hauges poesi gje våre eigne tankar både pause og perspektiv. Gjer som Hauge, og lat diktet vere ei lauvhytte eller eit snøhus som du kan krype inn i, og vere i, i stille kveldar.

Share on facebook
Share on twitter
Share on email